Rzeźba św. Elżbieta

MRA 5145, rzeźba w drzewie lipowym, wysokość 84 cm, poł. XVIII w.

Opis: Figura młodej kobiety, ujętej w gwałtownym ruchu, w pozycji półsiedzącej. Głowa zwrócona profilem w lewo, tors również zwrócony w tą stronę, ramiona rozpostarte (odłamane ręce). Postać odziana w wydekoltowaną sukienkę, opinającą talię (stan mocno wydłużony), dołem szeroką o ostro łamiących się fałdach. Ramiona okrywa spięty na piersi udrapowany płaszcz podbity futrem i nim obrzeżony. Twarz o wydatnych rysach, haczykowatym nosie, wystającym podbródku, dużych szeroko otwartych oczach, otaczają włosy spływający długimi lokami na ramiona. Głowę przykrywa książęca mitra. Tył postaci nieopracowany.

Stan zachowania: Rzeźba silnie zakurzona, grunt zachowany w około 60%, warstwa malarska w30%; kohezja i adhezja warstw uległa zaburzeniu – widoczna degradacja spoiwa i pudrowanie się polichromii oraz odspojenia polichromii od drewna; widoczne ślady po kołatkach. Nie zachowały się ramiona i dłonie rzeźby, odłamany został również czubek nosa. Zaobserwowano dwie kolejne warstwy chronologiczne polichromii – szczególnie widoczne w obrębie karnacji. Pod warstwą bieli znajduje się oryginalna warstwa w kolorze ciała, z silnie uwydatnionymi brwiami i rumieńcami policzków.

Pochodzenie: Rzeźba została przekazana do Muzeum Ziemi Rzeszowskiej przez proboszcza Kościoła Garnizonowego w Rzeszowie w 1939 roku. Tenże otrzymał ją wraz z innymi figurami ze Lwowa, przypuszczalnie z kościoła św. Mikołaja w 1925 roku (zapis Franciszka Kotuli w księdze inwentarzowej).